اينجا است كه قرآن با يك جمله كوتاه و پر معنى به همه انتظارها پايان داده ، مىگويد : « در اين هنگام او را ندا داديم كه اى ابراهيم » ( * ( وَنادَيْناه أَنْ يا إِبْراهِيمُ ) * ) . « آنچه را در خواب ماموريت يافتى انجام دادى » ( * ( قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيا ) * ) . « ما اين گونه نيكوكاران را جزا و پاداش مىدهيم » ( * ( إِنَّا كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ ) * ) . هم به آنها توفيق پيروزى در امتحان مىدهيم ، و هم نمىگذاريم فرزند دلبندشان از دست برود ، آرى كسى كه سر تا پا تسليم فرمان ما است و نيكى را به حد اعلا رسانده جز اين پاداشى نخواهد داشت . سپس مىافزايد : « اين مسلما امتحان مهم و آشكارى است » ( * ( إِنَّ هذا لَهُوَ الْبَلاءُ الْمُبِينُ ) * ) . ذبح كردن فرزند با دست خود ، آن هم فرزندى برومند و لايق ، براى پدرى كه يك عمر در انتظار چنين فرزندى بوده ، كار ساده و آسانى نيست ، چگونه مىتوان دل از چنين فرزندى بركند ؟ و از آن بالاتر با نهايت تسليم و رضا بى آنكه خم به ابرو آورد به امتثال اين فرمان بشتابد ، و تمام مقدمات را تا آخرين مرحله انجام دهد ، بطورى كه از نظر آمادگىهاى روانى و عملى چيزى فروگذار نكند ؟ و از آن عجيبتر تسليم مطلق اين نوجوان در برابر اين فرمان بود ، كه با آغوش باز و با اطمينان خاطر به لطف پروردگار و تسليم در برابر اراده او به استقبال ذبح شتافت . لذا در بعضى از روايات آمده است هنگامى كه اين كار انجام گرفت جبرئيل